Mustafa Akyürek

Nazım Hikmet

Mustafa Akyürek

Bu e-posta adresi spam korumalıdır. Lütfen JavaScriptleri etkinleştirin.

Yazmak mutluluktur…

Geceleri yazmak kendin olmaktır bir bakıma.

Kendin olma isteği ise gecenin mızrabının gönül telini titreştirdiği andır, hiç kuşkusuz.

Gökyüzünden, yeryüzünden, ormanların gümbürtüsünden, rüzgarın sesinden deşirilmiş binbir kokulu zehirli-zehirsiz çiçeklerle örülü düş dünyasında, enselenme korkusundan uzak yazmanın platosudur gece.

Jean Paul Sartre ‘okumak dolmak yazmak boşalmaktır’ der, bir yazısında.

(Yazan Günay Kızılırmak Çetao)

Hâlbuki halktan yana olmayan iktidarlar insanları, dağınık tespih taneleri

gibi isterler. Yan yana gelmesin isterler. Onun için bugün de kahvehane

kurdurmuyorlar.

Aziz Nesin

“Edebiyatımızda Mizah”

16 Mart 1986

Rıfat Ilgaz – Aziz Nesin Söyleşisi

Karşın Yayınları

Mahpus Nazım Hikmet mahpus Kemal Tahir’e kavuşmayı o denli istemektedir ki, elimdeki kitabın (“Kemal Tahir’e Mahpushaneden Mektuplar”) hiç de bir kavuşma müjdelemeyen kalınlığını ve mektuplaşmanın (eşittir ayrılık) daha epeyi devam edeceğini bile bile, safça “keşke gönderseler Kemal Tahir’i Nazım’ın yanına”, “inşallah yakında buluşurlar” derken yakaladım kendimi defalarca. Nazım Hikmet için arkadaşına kavuşmak, yarı yarıya özgürlüğüne kavuşmak olacaktır... İşte bu yüzden ya tercih edilmez yan yana gelmeleri…

Yalnız mektuplar değil, iki hapishane arasında neler neler gider gelir: Şeker, çikolata, havlu, yorgan, çarşaf, resim, fotoğraf, kitap, gazete, ağızlık, para, pekmez, bal, yün kuşak, pantolon, gömlek, diş kalıbı, kayısı kurusu…

www.sar-dunya.org  sürecinde başlayan www.sözcelem.com da netleşen bir çalışmadır.

Korku temel olarak birikmiş bir bilgidir. Korkunun bilgi olması korkulanın nesne olduğu gerçeğidir. Bu nedenledir ki korkumuzla kurmuş olduğumuz doğru ilişki korku nesnesinin sonunu getirir.

Her bilgide olduğu gibi korku bilgisinin bir eksiği yani görece belirsiz bir yanı vardır. Bu görece olan belirsizlik kaygının mekânı niteliğindedir.


Korku bilgisinin kaygıyla olan ilişki ve çelişkisi, korku nesnesi ile kurduğumuz ilişkinin niteliğini belirler. Bunu korkmanın niteliği olarak adlandırmakta bir sakınca duymuyorum.

www.sar-dunya.org süreci

Değişimin hız yükseltisi, zaman ve mekân bozucu niteliktedir. Değişim hızının yükselişi; mekân ve zaman bozuculuğundan sebep sonuç ilişkisinde bozum yaratır.
 
Bilginin tanrısallığını bozan belirsizlik, tanrıyı da ortadan kaldıran bir özelliktir. Bilginin kendini belirsizlikte inşası, bilgilerin estetik bileşeninden güç kazanan bir bütünleme davranışıdır.
 
 Belirsizlik içerisine taşınan estetik algı bütünlüğü; görecelik algısını, olabilirlik dönüşümüne uğratır. Ortaya çıkan olabilirlikten yapılan seçim, olmasını istediğimiz bir süreç niteliğidir.

Belirsizlikte, görecelik kutsaması kaderciliktir. Belirsizlik içindeki estetik algı bütünlüğü, bir kez olabilirlik seçiciliğini inşa ettiğinde. Bilinmezliğe dönüşme şansı kalmamıştır. İradi müdahale ile açığa çıkan belirlenmişlik, kendi içinde taşıdığı bir eksikten belirsizlik içeren bir özelliktir.
 

Mevlana’nın fikriyatının asli unsuru “tasavvuf”tur. “Tasavvuf” ve “sufi” kelimelerinin softan geldiği ve bu mesleği benimseyenlerin, yünden dokunmuş abalar giydikleri için kendilerine sufi, mesleklerine ve inanç sistemlerine ise tasavvuf denildiği söylenir. Ancak gerçekte; “hikmet” anlamına gelen, yunanca “sofos” kelimesinden türetilmiştir. Tasavvuf’a göre; (İslamiyet bakışıyla etkilenmiş olan felsefeye göre) kudret, yani Tanrı, mutlak varlıktır. Mutlak varlık (Tanrı); kendisini kişide görünür kılar. Öbür türlü yalnız bu kudretten bahsetmek imkânsızdır. Yani yaratılış yoktur, görünür kılınmak (zuhur) vardır. Ancak Mevlana bu inanç sitemini insandan yana kullanmayı iyi bilmiştir. Adeta gerçek bir “insanlık dini” kurmuştur. Tasavvuf’ta insan; varlığın amacı ve sonudur. İşte bu çoğu sufi’de; egoizm oluşturmuş, kendilerini kâinatın merkezi saymışlardır. Sufiler; mutlak varlığa ulaşmak için bir an önce dünyayı terk etmek isterler. Mevlana ise “gerçek yolcunun dünyadan kaçmasına gerek yoktur, dünya mutlak varlığın zuhurudur ve güzelim dünyadır” der. Dünya işleri sayılan; yeme, içme, para puldan kaçmaz, kendisinden olanlara: çalışın der. Yani Mevlana; dünya olaylarını çoğu sufinin yaptığı gibi, kerametlere bağlamaz.

Değişim ve dönüşümü yaşamın temeli olarak kavramadan umut sahibi olmak mümkün mü? Donmuş olandan gelecek adına bir şey beklemek kabil olmadığı gibi, mevcudiyeti mutlak olarak bellemek, geleceğe sırtını dönmek anlamına gelir. İnsanoğlunun tarihten bugüne keşfettiği en önemli sır, hiçbir şeyin aynı kalmadığı, her geçen zamanın varlığa bir şeyler kattığı veya ondan bir şeyler azalttığıdır. Tekamül, bir diğer ifadeyle gelişme, insanoğlunun insani cevherinin üzerine oturduğu fikri temeldir. Mutlakıyeti bugün olduğu gibi gelecek için de hafızadan silmek, gelişimi sonsuzlukla beraber algılayıp, onu fikri olgunluğa doğru sürüklemek ve bilimsel adıyla 'diyalektiği' geçmiş, bugün ve gelecekte süregelen ve devam eden bir şey olarak algılamak, düşünsel iddiamızı ve kararlılığımızı güçlendirecektir. O zaman yazalım

www.sar-dunya.org

Düşünce grubu çalışmalarından

Yaşam tarzının bütünselliğine erişmek, kendinden olanı görür görmez tanımak, nasıl bir şey acaba? Dahası böyle bir şey mümkün müdür sizce?

Bütün bu soru karmaşasının temelinde; insanın kendini bir yaşam tarzından bütünleyen üslup seçiciliği olarak açığa çıkartışı olarak düşünmekteyim.

Kendi yaşam tarzının netliğinden açığa çıkmış olan üslubun kendini seçiciliğindeki hız ölçüle bilir nitelikte olmasa gerek.

Beklide ilk algıyı ön yargıdan çıkarıp ön görü yapan, kişinin üslup seçiciliğinin yetkinliğidir.

 www.sar-dunya.org

düşünce grubu çalışmalarından...

Genel olarak şimdi demenin günü birlik yaşamak olarak tanımlandığı verili bir ortamda olduğumuzu bilmekteyim. İşte bu nedenledir ki kimimiz dünü, kimimiz yarını yaşam ekseni seçerek, günü birlikçilerden kendi ayrımını açığa çıkartmaya çalışıyor. Sonuç yine hüsran oluyor. Günü birlikten kaçış kendini yine günü birlikçilik içerisinde buluyor.

Kaçışı içeren tarihçilikte, kaçışı içeren yarıncılıkta tam anlamıyla işlevsellik inşa eden şimdiyi, gün tüketiciliğine dönüştürüyor.

Dünyayı insani olandan yana değiştirmek ancak şimdi ile yarattığınız bir yaşam tarzını açığa çıkartışınız ile toplumsal gelenek olma niteliği kazanabilir.  Toplumun insani olandan yana devinişi ancak gelenek haline getirilmiş yaşam tarzının inşasının içerisinden süreklilik kazanabilir. Şimdinin, dünle ve yarınla ilişkisini doğru inşa etmek; temel olarak yaratıcı olmayı zorunlu kılan bir süreçler bütünüdür.

Francisco Goya

İnsansızlaştırmanın haritasını çizenler, her türden söylemle dünyanın tüm varlıklarına ilan edilmiş bir savaş başlatmışlardır…

Küresel emperyalizmin “cici demokrasi”sinin inşası, geleneksel yapılanmaları kökten ortadan kaldırma ihtiyacından kaynaklı olarak kendisini “barış ve demokrasinin savaşçısı” ilan etmiştir… Dünyanın dört bir yanında inşa ettiği milli boğuşmaları adeta "kimlik özgürlüğü" olarak tanımlayışı, bir önceki tarihe ait haklılıkları çizeceği haritanın aracı haline getirmesi (sürmekte olan haksızlıklarından inşa edişi) hiçte şaşılası bir durum değildir.

Bilginin en önemli üretim aracı haline geldiği, ilişkinin iletişime evirildiği çağımızda, toplumun büyük kısmı hızla “üretim” dışına itilerek, kendi anlamsızlığına inandırılmış bir ruh haline sürüklenmiştir. Bilim ve teknolojinin hızla gelişmesi karşısında oluşturulmak istenen kültür; “teknoloji her şeydir; sanat ve estetik mevcut üretimin bir parçası ise anlamlıdır… İnsanlığın geleceğini teknoloji şekillendirecektir… Beklemekten başka yapılacak bir şey yoktur” diyen anlayış; sömürüsünün sınırının yok olduğu gerçeğini açığa çıkarmıştır.

Üretimin bilim, ilişkinin iletişime evirildiği dünyamızda, yabancılaşma ve yalnızlaşmanın

ulaştığı boyut; geniş bir açılıma muhtaçsa da, biz burada sadece konumuz gereği değinmekle yetineceğiz. Temel olarak üretimin el emeğine olan ihtiyacının yüksek olduğu dönemlerde, yabancılaşma; işçinin bir çark, bir vida yani makinenin bir parçası olarak algılanmasına sebep olmaktaydı. Çağımızda hızla bilgiye dönüşen üretim, üretim sürecini sanal bir boyuta dönüştürürken…. Toplumun kendisini yeniden var edebilmesi, bu yeni yabancılaşma sürecini görünür kılarak (tavır alışının) açığa çıkması gerçeğinin içinde gizlidir. Emperyalizm gerek üretim süreci olarak, gerekse siyasi yapılanma olarak, eski “kavranılışının” dışına çıkmış adeta günlük yaşamımızın her zerresine nüfuz ederek; karşı etki ile kendisini görünmez kılmıştır. Ezilenlerin geleneksel yapılanması ve mücadelesi artık emperyalizmin canını acıtamaz bir kimlik içerisinde kalmıştır. Her türlü yozlaşmayı afaki olarak yaşadığımız çağımızda, yabancılaşmanın yeni karakteri; ne yapılırsa yapılsın aşılamayacak bir kader görünümü kazanmış, ezilenlerin ruhsal şekillenişine içselleştirilmiştir.

Her başlangıç, bir heyecanı içinde taşır ve her başlangıcın kendine has bir gereği vardır. Başlama esnasında, kendi gereğinin yüksek heyecanından ümitvar düşünüş ve niyetler taşıyan girişimler, kısa zamanda kendi başlama gerekçesinin unutuşu içerisinde, var olabilmenin kısıtlayıcı ve yozlaştırıcı davranışları içerisine düşer. Buradaki ilk unutuş, davranış ve tarzın düşünceyle uyumlu olma zorunluluğudur. Var olmanın dayanılmaz hafifliği değil fakat dayanılmaz cazibesi vardır. Bu cazibe, bir araya gelmiş insanları kendi ilkelerinden taviz vermeye zorlar. Yararcı davranışlar, eşyanın tabiatı gereği gibi algılanır. Bu algılayışın en önemli sebebi ise o anda varmış gibi algılanan kurumsallaşmaların var olma şekillerinden alınmış ve öğrenilmiş yanlış bilinçtir. İlk olmanın en önemli handikaplarından biri budur. Örneği olmayan dokumacının kendi örneğini çıkarmak gibi bir sorumluluğu vardır. Bu olmadan ilk olmak ve yeni olmak mümkün değildir. İlk olmak için kendi ayırt edici davranışının iyi üretimi esastır. İyi üretim için ilkelerde ve üslupta kararlı, davranış ve girişimlerde ve bunlardan beklenen sonuçlarda mütevazı olmak zorunludur. Yırtıcılığa ve iş bitiriciliğe değil, cazibe yaratıcılığa ve güvenmek iddialı olabilmenin ön şartıdır.